Όνειρο

Όταν έκλεισε τα μάτια
και το κορμί του αφέθη
στην αγκαλιά την όμορφη του Μορφέα
οι σκέψεις οι πλανεύτρες πήραν θέση
και τον ξελόγιασαν
-μα είναι τόσο έντονες
ακόμη και ο Οδυσσέας θα τις καλοδεχόταν.

Έδειχναν επιθυμίες και συναισθήματα ανείπωτα
αλλά και δαίμονες και τέρατα
που ίσως τον είχαν στοιχειώσει.
Τα χε καλά κρυμμένα μέσα του
για να τα αποφύγει
μα τότε δεν δειλιαζε στην όψη
δεν φοβόταν να τα κατατροπώσει.

Είχαν μιαν άλλη γοητεία αυτές οι σκέψεις
έκρυβαν ίσως μια γλυκιά αναρχία
δίχως  καταναγκασμούς και απαγορεύσεις
χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις

Και όμως ο ήλιος ανέτειλε και γίνηκε ημέρα
Ημέρα καθημερινή,ημέρα ίδια
ρουτίνα,υποχρεώσεις και αδιαφορία.
Εκεί όμως του όρισαν να ζει γιατί έτσι πρέπει..
Η νύχτα ,είπαν, είναι επικίνδυνη
και τίποτε πότε δεν ευοδώθη

Να είχαν δίκιο άραγε
ή απλώς εξέφραζαν την ατολμία
του καθενός
να προσπαθήσει έστω και μια στιγμή
την νύχτα να καθιερώσει;

Δεν είχε χρόνο για τέτοιες θεωρήσεις
η μέρα έφευγε και ο χρόνος ανεξέλεγκτος
τον πιέζει να υπακούσει δίχως δεύτερες σκέψεις
 να συνεχίσει την ζωή την καθωσπρέπει.

Οι τελευταίες μέρες μου...

Κάθομαι στο ετοιμόρροπο σκαμνί,ξέρετε,αυτά τα ψάθινα που ξεφτίζουν με το πέρασμα των χρόνων.Έτσι και το σκαμνί δεν έμεινε ανέπαφο από τον χρόνο και ξεθώριασε όπως ξεθώριασε και η ζωντάνια στο πρόσωπό μου.Γέμισα ρυτίδες και τα μαλλιά μου άσπρισαν.
Αναρωτιέμαι πως πρέπει να περάσω τις τελευταίες μέρες μου...
Όταν ήμουν μικρός φανταζόμουν ότι θα δοκίμαζα τα πάντα στα γεράματά μου ώστε να μην υπάρχει τίποτα που να μην το γνωρίζω.Αθώα παιδικότητα με πλάνεψες βαριά,εξάντλησες όλη την ενεργεία μου και τώρα να μένω ακινητοποιημένος στο κάθισμα μου με μόνη μου δυνατότητα να ρεμβάζω την γαλήνια θάλασσα.Το απαλό της κύμα παφλάζει πάνω στο βότσαλο δημιουργώντας το χαρακτηριστικό ήχο της.Αέναος ο ήχος της σε αντίθεση με την φθαρτή μου φύση.
Τα γερατειά σε βυθίζουν στις σκέψεις σου και σε καθηλώνουν εκεί!
Ταξινομείς τις εμπειρίες σου και τα συναισθήματα σου.Προσπαθείς να δημιουργήσεις την ιστορία της ζωής αναπολώντας στιγμές που σου επαναφέρει συνεχώς η γριά σου η μνήμη ώστε να σε εξαντλήσει όσο μπορεί.
Αναλογίζεσαι τα χρόνια που περάσαν,τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες στιγμές ,τα λάθη σου,τις ευκαιρίες που έχασες και άλλες που τις προσπέρασες...
Δεν μπορείς να αντιδράσεις όμως!
Μένεις με την πικρία ότι τίποτα δεν μπορείς να αλλάξεις πια,εξ' ου και η ανάγκη σου να νουθετείς τους άλλους.
Τις τελευταίες μέρες μου θα τις περάσω περιμένοντας αργά και βασανιστικά τον θάνατο...
Δεν θέλω να γεράσω,δεν θέλω να πεθάνω,ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ ΤΕΛΕΥΤΑΊΕΣ ΜΕΡΕΣ!Έχω πράγματα να ζήσω ακόμα,έχω να ψάξω τον παιδικό μου έρωτα,έχω να αλλάξω την κοινωνία,έχω να πάω εκδρομές,να γελάσω,να κλάψω..δεν θέλω να με πάρει η θάλασσα στην αγκαλιά της,δεν θέλω να με πάρει μακριά από την ζωή.Φοβάμαι τον θάνατο,όποιος είπε ότι δεν τον φοβήθηκε είναι ψεύτης.Άνθρωποι είμαστε με πάθη και αδυναμίες,ο φόβος είναι σύμφυτος στην ανθρώπινη φύση.
Τον φοβάμαι τον θάνατο ακόμα και τώρα που ξέρω ότι είναι οι τελευταίες μέρες μου...

Η απολογία ενός πενηντάρη

Αρχίζει και πέφτει η νύχτα,όμως ο ουρανός είναι λαμπερός
φωτίζεται από ένα κόκκινο χρώμα,το χρώμα τις επανάστασης!
Νιώθω την σόλα των παπουτσιών μου να καίγεται και τα πέλματα μου να πετάνε σπίθες.Είναι από το τρέξιμο,όχι μόνο το τρέξιμο να ξεφύγω από τους μπάτσους αλλά να ξεφύγω από τον ψεύτικο εαυτό μου,από τον ατομικισμό μου,από την φενάκη που μου επέβαλαν να ζω.
Πάντα ακροβατούσα στην υπερβολή,στο άσπρο και στο μαύρο,
το γκρίζο δεν το γνώριζα και όμως το συνήθισα.
Συνήθισα να έρχομαι κουρασμένος από την δουλεία,να κάθομαι με τις ώρες
μπροστά στην τηλεόραση και να με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.
Συνήθισα να είμαι άπραγος και που και που φώναζα στην τηλεόραση για την κατάσταση που μας έχουν φέρει προσπαθώντας να θολώσω τις τύψεις μου,νομίζοντας ότι διαμαρτύρομαι.
Συμβούλευα τα παιδιά μου πως να φέρονται,τους μάθαινα την δημοκρατία
και τα κατέκρινα όταν αντιμετώπιζαν τα πάντα με αδράνεια.Πως μπορούσα εγώ να μιλάω όταν ο ίδιος ήμουν ένα λανθασμένο πρότυπο,όταν πότε δεν τους έδειξα πως να διεκδικούν τα δικαιώματά τους,δεν τα πήρα από το χέρι σε μια πορεία αντίθετα τα απέτρεπα επειδή φοβόμουν.Φοβόμουν τι;Μην πάθουν τίποτα;Τώρα δηλαδή πόσο πρέπει να φοβάμαι όταν τα βλέπω να γίνονται υποχείρια άλλων όταν τους βόλεψα σε μία άνετη ζωή;
Ξέρετε, η ελευθερία στον άνθρωπο προϋποθέτει γνώση και παιδεία.
Η Δημοκρατία είναι δύσκολη υπόθεση,απαιτεί άγρυπνους φρουρούς
να την προστατεύουν από τους χιλιάδες εχθρούς που ελλοχεύουν
να της φάνε το μεδούλι ύπουλα
ενδυόμενοι τον μανδύα της!
Και όμως απαλλάχτηκα και τώρα είμαι εδώ
με τα γάντια σκισμένα και την μάσκα στο πρόσωπο να αντιστέκομαι
απέναντι σε κάθε κατάχρηση της εξουσίας και καταστολή
καθώς οι φωτιές πληθαίνουν και δεν με φοβίζουν
γιατί από τις στάχτες πάντα ανθίζει ένα λουλούδι
το λουλούδι του αύριο

Venceremos, να το θυμάστε...

Σε θέλω

Κατάθεση ψυχής σου παραδίδω

θέλω να σε αρπάξω

στον τοίχο να σε κολλήσω

να σε φιλήσω

Θέλω να σε μυρίσω

να σε αγγίξω

να σε κατακτήσω

Στο κρεβάτι να σε ξαπλώσω

να σε απογειώσω

στην αγκαλιά μου να σε κρατήσω

και υστέρα να σε ηρεμήσω

Μια στιγμή ηδονής σου ζητάω

να μου χαρίσεις

τα πόδια σου γύρω από την μέση μου

να τα τυλίξεις

Αλλά εσύ έφυγες πριν λίγο

φιλώντας με στο μάγουλο σταυρωτά

και εγώ το χρόνο θέλω πίσω να γυρίσω

να είχα το θάρρος με φιλιά να σε πλημμυρίσω!

Μια πρέζα υπερβολής

Μια πρέζα υπερβολής ήσουν για μένα.
Στην καθημερινότητα μου
αναστάτωσες τα ήρεμα νερά μου
στην κυνικότητα μου
γκρέμισες τα ανιαρά αισθήματα μου.

Υπερβολή στα συναισθήματα και στις σκέψεις,
στις συμπεριφορές και στις διαθέσεις.
Σαν χείμαρρος κατέκλυσες τα βήματα μου
κυριάρχησες στα πιο ωραία σχέδιά μου
σαν την κολόνια που ψεκάζει τα όνειρά μου

Ήσουν εκείνη που μπορούσα να είμαι εγώ
στον ουρανό με ένα φιλί σου να βρεθώ
κοιτάζοντας τα υπέροχα σου μάτια
μπορούσα ακόμα και τον φόβο να δαμάσω
 παραδεχόμουν πως μπορώ να αλλάξω.

Υπερβολή ακόμα και στον χωρισμό
σε πήρε ο άνεμος σαν να σουνα φτερό.
 Προσπαθώ την κατάσταση να αποδεχτώ
από κάθε ανάμνηση σου να απομακρυνθώ.

Μα είμαι πάλι εδώ
εξαντλημένος τις φωτογραφίες μας κοιτάζω
κάθε ευτυχία με εσένα την παρομοιάζω
και ας προσπαθώ 

με ένα μπουκάλι βότκα και ένα τσιγάρο στριφτό

από τον πόνο να αποδεσμευτώ!

(παρ)ακμή

Βράδυ η μουσική παίζει δυνατά!Κορμιά λικνίζονται στον δυνατό χορό της μουσικής
Σφηνάκια να χύνονται από το στόμα και να κυλάνε στον λαιμό
Οι γκόμενες να με αρπάζουν και να τρίβονται,οι φίλοι μου να χορεύουν και να χουφτώνουν ότι βρουν.Τα ποτά να έρχονται το ένα μετά το άλλο.
¨Ερχεται μια με φιλάει και νιώθω το μπλε χαπάκι να κυλάει κάτω από την γλώσσα μου.
Το καταπίνω δίχως δεύτερη σκέψη.Ο κολλητός μου πέφτει κάτω έχει γίνει λιώμα.
Ζάλη,ζάλη,ζάλη
Θολούρα,θολούρα,θολούρα
Βγαίνουμε έξω,γέλια παντού κόσμος πηγαινοέρχεται μας κοιτάνε και γελάνε
Δεν δίνουμε καν σημασία,ψάχνουμε το αμάξι καθώς ο άλλος φτιάχνει την τζιβάνα
Το σκάμε μέσα στο αμάξι,το κοντέρ γράφει 90 και εγώ όμως νομίζω ότι πηγαίνουμε με 20
Φτάσαμε,ανεβαίνουμε στο ξενοδοχείο
Ντριιιιν
Σκάσε γαμημένο ξυπνητήρι
"Ξύπνα έχεις αργήσει, σε λίγο παντρεύεσαι"
Το τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα
Δεν θυμάμαι καν τι έγινε χτες το βράδυ!
Τότε σκέφτομαι τον πατέρα μου να μου λέει
"Τι είναι αυτά,είσαι άνθρωπος εσύ να παντρευτεί,μια μέρα πριν το γάμο σου αποφάσισες να φτάσεις στον πάτο;Τι ρεζιλίκια είναι αυτά πότε θα σοβαρευτείς;"
Και εγώ ως συνήθως αντίλογος
"Μπαμπά τι μου λες,αν δεν φτάσεις στον πάτο δεν θα εκτιμήσεις την κορυφή!"
"Είσαι 28 χρονών και βλέπω μπαφοτσίγαρα στο τασάκι σου;"
"Έπρεπε να αποχαιρετήσω την εποχή της ήβης"
"Και τι σημαίνει νιότη είναι να πίνεις μπάφους και να γίνεσαι λιώμα;"
"Σπούδασα,δουλεύω σε λίγο παντρεύομαι"
"Και βλέπω τζιβάνα στο τασάκι σου;"
"Το πρόβλημα θα ήταν να έβλεπες κάθε μέρα και πολλές στο τασάκι μου.Σου είπα δεν γίνεται να ζεις μια ζωή μισή.Εσύ μου είχες πει ότι πρέπει να τα ζούμε όλα.Το ότι έχω γίνει κάποιες μέρες χάλια και όχι συνέχεια μου έδειξε πως είναι η ζωή και από την άλλη πλευρά που κάποιοι φοβούνται να την ζήσουν και άλλη μένουν μόνο σε αυτήν!Το θέμα είναι να μπορείς να μην μένεις εκεί!"
"Τελείωνε θα αργήσεις!"
"Εξάλλου σου είπα πρέπει να χαιρετήσω την ήβη!"
Το άσπρο κοστούμι,το αμάξι του γάμου και μπροστά η εκκλησία
Αντίο ήβη μου έμαθες πολλά,πολλοί θα σε χαρακτήριζαν επικίνδυνη,άλλοι ανώφελη,άλλοι επαναστατική-αντισυμβατική και άλλοι καταστροφική.
Είναι πως θα σε πλησιάσει κάποιος,πως θα σου την πέσει εν ολίγοις!
Εγώ θα σε χαρακτήριζα επιμορφωτική...
Αντίο μπαμπά...

ΣεΕχωΞεπεράσει

Κλειστά τα φώτα.Κεριά αναμμένα σε όλο το δωμάτιο.
Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο τραπέζι και η απαλή μουσική σε καλωσορίζει
Χτυπάει το κουδούνι,ανεβαίνεις τις σκάλες.
Πετάς τα ρούχα σου στο πάτωμα και προχωράς μόνο με τις ζαρτιέρες και τα τακούνια σου.
Με αρπάζεις και γεμίζεις τον λαιμό μου με κραγιόν,όλο το στόμα μου έχει τα κόκκινα σημάδια και μια γεύση φράουλα.
Μου σκίζεις το πουκάμισο και με πετάς στο κρεβάτι,ανεβαίνεις πάνω μου και γλείφεις το στέρνο μου.
Κατεβαίνεις πιο κάτω,ιδρώνω,βαριανασαίνω.
Τα νύχια σου σημαδεύουν το στέρνο μου.Αυτό το βλέμμα,όχι δεν είναι συνηθισμένο.Ανεβαίνεις προς τα πάνω και κάθεσαι στα πόδια μου
Ο καθρέφτης απέναντι σου φανερώνει τις καμπύλες σου και αντανακλά τον ερωτισμό σου
Ανασηκώνεσαι ρυθμικά....ναι έχουμε ενωθεί! 
 Σε γυρίζω ανάποδα ακουμπώ τους μηρούς σου,νιώθω την θερμότητα σου
Σε σηκώνω στην αγκαλιά μου και σε κολλάω στον τοίχο,το κεφάλι σου χτυπάει στο φύλλο της ντουλάπας,γαντζώνεσαι και ο ιδρώτας σου με πλημμυρίζει
Μεθώ από την κολόνια σου καθώς μου ψιθυρίζεις στο αυτί "σε νιώθω".
Καθώς η γλώσσα σου υγραίνει τον λοβό μου η καυτή ανάσα σου προκαλεί ρίγος σε όλο μου το σώμα.
Πετάω τα πράγματα από το γραφείο και σε ακουμπάω.
Τινάζεις τα μαλλιά σου προς τα πίσω και σε φιλάω στο στήθος,η καρδία σου πάλλεται σε γρήγορους ρυθμούς.
Ουρλιάζεις,φωνάζω,συσπάσαι!
Ζαλίζεσαι,βρίσκομαι σε νιρβάνα,πετάς...
Ένα ποτήρι κρασί στο κρεβάτι,ένα τσιγάρο και ένα φιλί στο στόμα για να σου δώσω τον καπνό.
Είσαι τόσο ωραία για μια χρήση.

Είμαι ο Γιώργος

Επικοινωνείτε με το Κράτος.Παρακαλώ περιμένετε.
.......................
-Γεια σας.
-Γεια σας έχω καλέσει ήδη πέντε φορές και...
-Ποιος είστε;
-Είμαι ο Γιώργος που στα 14 μου έκανα το πρώτο τσιγαριλίκι.
Είμαι ο Γιώργος που στα 17 μου σνίφαρα για πρώτη φορά.
Είμαι ο Γιώργος που στα 19 μου η βελόνα τρύπησε για πρώτη φορά το κορμί μου.
Είμαι ο Γιώργος που οι γονείς μου με έδιωξαν από το σπίτι.
Είμαι ο Γιώργος που περιπλανιέμαι στην Ομόνοια.
Είμαι ο Γιώργος που ζητιανεύω ένα ευρώ.
Είμαι ο Γιώργος που έκλεψα το περίπτερο στα Εξάρχεια για να βρω λεφτά.
Είμαι ο Γιώργος που κοιμάμαι στους δρόμους.
Είμαι ο Γιώργος που οι άνθρωποι με προσπερνάνε λες και είμαι σκουπίδι.
Είμαι ο Γιώργος που οι μπάτσοι με ξυλοφορτώνουν σε κάθε ευκαιρία.
Είμαι ο Γιώργος που έχω πουλήσει το κορμί μου για να πάρω την δόση μου.
Είμαι ο Γιώργος που από τις σύριγγες έχω κολλήσει Aids.
Είμαι ο Γιώργος που μου έχουν ακρωτηριάσει το πόδι επειδή σάπισε.
Είμαι ο Γιώργος που είμαι στην λίστα αναμονής στον ΟΚΑΝΑ σε 10 χρόνια
Είμαι ο Γιώργος που έχω τρυπήσει όλο μου το κορμί.
Είμαι ο Γιώργος που έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας.
Είμαι ο Γιώργος που αργοπεθαίνει κάθε μέρα.
Είμαι ο Γιώργος και είμαι χρήστης ηρωίνης εδώ και 8 χρόνια.
-Και τι θα θέλατε κύριε μου;
-Σας παρακαλώ,εκλιπαρώ για βοήθεια,ΣΩΣΤΈ ΜΕ!
-Κάποιο λάθος έχετε κάνει.Γεια σας.

Όρια

Το πρόσωπό μου γερασμένο
το σώμα μου καταπονημένο
το μυαλό μου βυθισμένο
αλλά η φαντασία μου απελευθερωμένη
είναι το όνειρο που με παρασύρει
που με βυθίζει
στην άβυσσο της πλάνης
διασαλεύει το δυσδιάκριτα όρια
και μου δημιουργεί ψευδαισθήσεις
Η πραγματικότητα αβέβαιη,αγκιστρωμένη σε ένα ατέρμονο παιχνίδι
θλίψης και ευχαρίστησης
αγγίζοντας τα όρια της συνωμοσίας
καταστρώνοντας παιχνίδια αλλόκοτα
με ακαθόριστες γραμμές
που διαπλέκονται και δημιουργούν αλήθειες
όμως ο καθρέφτης μου σπασμένος.

(Τι είναι αυτό που με καθοδηγεί εις σε Τέχνη της Ποιήσεως
εμένα τον αδέξιο για το έργο σου;
Είναι ο φόβος για το μέλλον
ή το παρόν που με αγκαλιάζει;)







http://www.youtube.com/watch?v=O2Gc34JAsQc

Αποκριές 2011

 

Ήγγικεν η ώρα!

Κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους
περιπλανιέται στην αγορά
αγοράζοντας μάσκες και στολές.
Υποδύονται τους άλλους τους εαυτούς
εκείνους τους σαρκαστικούς
αλλά παράλληλα αληθινούς

Λαμπιόνια στολίζουν τις κολόνες
και η πόλη λάμπει
πλήθος μεθοκοπάει
χορεύει
χασκογελάει.
Ερωτικές περιπτύξεις ξεδιπλώνονται
καθώς ο καθένας κρύβεται
πίσω από το προσωπείο του.

Άρματα παρελαύνουν.
Χορεύτριες παραταγμένες σε σύνολα
λικνίζονται
Άνθρωποι απεκδύονται τις ταυτότητες τους
και ξαναπαίζουν με τα αθύρματα τους
Τα φλας από τις κάμερες είναι εκτυφλωτικά
και ο καπνός από τα πυροτεχνήματα
αποπνιχτικός
σχεδόν παραισθησιακός...

Μα εμένα αφήστε με στον κόσμο μου χαμένο
Βυθισμένο στο χορό των συνειρμών
με στολή την πένα και το χαρτί
φορώντας το πένθιμο προσωπείο μου
Αφήστε με στον κόσμο μου παραδομένο.


http://www.youtube.com/watch?v=IrTB-iiecqk

Το Γέρας

Ψέματα παντού
μωροί και ποταποί
υποσχέσεις ανούσιες
υποσχέσεις εφήμερες,ανεκπλήρωτες
διαστρεβλωμένες αλήθειες
καταιγιστικές αηδίες.

Ένας κόσμος που χάνεται
Ένας κόσμος που φεύγει.

Δεν μπορείς να παλέψεις
γιατί θαρρείς ότι παλεύεις
Εξαρτάσαι από άλλον
όντας ελεύθερος
διαιρείσαι περίπλοκα
ποικιλοτρόπως.

Αγωνίζεσαι αδιάλειπτα
με τα πόδια κομμένα.
αναδεικνύεσαι πρώτος
με έπαθλο το "ΤΊΠΟΤΑ".

Λίγα μέτρα παράμερα
υποφώσκει η ελπίδα
καταρρέει το υπόστεγο
και λάμπει η ραδιουργία.

Ευχαριστώ θεέ μου είναι υπέροχη!

                                                                                                                                                   

Ευχαριστώ θεέ μου είναι υπέροχη.Τα μαλλιά της είναι σγουρά και καλύπτουν το στητό της στήθος.

Το δέρμα της κατάλευκο.Ο λαιμός της ευθύγραμμος.Είναι παραμυθένια, σαν ξωτικό βγαλμένο από παραμύθι πού παρασύρει τους ταξιδευτές
απο τον προορισμό τους.
Κατακόκκινα χείλη λες και είναι βαμμένα με αίμα και κυρίως σαρκώδη
πού θέλεις να γευτείς το απαλό τους άγγιγμα.
Ο κορσες τονίζει την μέση της καθώς λυκνίζεται στο άκουσμα των ήχων του thank god i'm pretty.
Τά μάτια της καρυδωτά με κοιτάζουν και ένα ερώτικο κάλεσμα
δημιούργει στην καρδία μου ένα ρίγος.
Εγώ στέκομαι και την κοιτάζω μαγεμένος.
Ας μπορούσα να την αγγίξω να γευτώ λίγο από την μαγεία της.
Όμως αδυνατώ να κουνηθώ.
Ήταν δική του.
Ποτέ δεν θα γινόταν δική μου.
Θα έδινα και την ζωή μου να την αισθανόμουν εστω  για λίγο.Έστω για λίγο να φεύγαμε μαζί και μετά ας μην την ξανέβλεπα.
Τουλάχιστον θα ήμουν ευτυχισμένος για λίγες ώρες.
Όμως δεν θα μπορούσα να την θέσω σε κίνδυνο
γι' αυτό μένω εδώ πίσω στο μπουφέ άπραγος.
Είμαι τυχερός  που απλά την κοιτάζω καί ονειρεύομαι.
Έρχεται και την πέρνει αδέξια για να γυρίσουν στο σπίτι.Μα πως είναι δυνατόν να τησ φέρετια έτσι.Δεν νιώθει ντροπή μπροστά της;
Καλεί και εμένα να οδηγήσω την άμαξα.Τους οδηγώ στο παλάτι του.Εκείνος μεθυσμένος την χτυπάει και την βιάζει.
Οι φωνές της πια δεν είναι τόσο έντονες όπως τα πρώτα χρόνια.Συνήθισε..
Εγώ κάθομαι όπως κάθε  βράδυ έξω απο την πόρτα και οργισμένος θέλω να σπάσω την πόρτα και να τον σκοτώσω.
Πόσο άθλιος μπορεί να είναι για να μην σέβεται αυτήν την αιθέρια ύπαρξη που και ο πιο τιποτένιος νιώθει δέος μπροστά της!
Οι φωνές κόπασαν,κοιμήθηκαν.
Σκέφτομαι όταν την πρωτογνώρισα.
Ήμασταν παιδία ακόμα,ένας αθώος έρωτας.
Μέχρι πού ήρθε αυτός 30 χρονών τότε και αυτή μόλις 18.
Την πήρε και έκανα χρόνια να την ξαναδώ,μέχρι που είδα την αγγελία για καθαριστής στο παλάτι.
Δέχτηκα αμέσως,δεν ήθελα να την χάσω.
Όταν άρχισα να δουλεύω στο παλάτι αντιλήφθηκα την κόλαση που περνούσε κάθε μέρα η αγαπημένη μου.Ήταν η γλάστρα του στις κοσμικές εκδηλώσεις και όταν γυρνούσαν σπίτι την κακοποιούσε.Αυτή πάντα ευγενική και χαμογελαστή δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα για αρνητικά σχόλια.Ακόμα και αυτόν σε όλουσ τον επαινούσε.
Πόσο δυστυχισμένη;Πόσο;
Αίφνης ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται αυτή!
Κρύος ιδρώτας με λούζει,πού ήξερε οτί στέκομαι εκεί έξω;
Μου λέει να περάσω μέσα και βλέπω τον σύζυγό της ασάλευτο στο κρεβάτι.
Εκείνη ανέκφραστη!
Ο ήλιος άρχιζε να ανετέλλει και σε λίγο θα έρχονταν το πρωινό τους.
Πρέπει να φανώ για μια στιγμή θαρραλέος.
Παίρνω το χρυσό μαχαίρι και τον καρφώνω.Εκείνη την δένω στην κόκκινη πολυθρόνα και κλείνω το στόμα της με το μαντίλη.
Την χτυπάω μέχρι να την ματώσω.Συγκράτησα τα δάκρυα μου.
Δέν περίμενα να της το έκανα εγώ αυτό.Στέκομαι και την κοιτάζω.Προσπαθεί να μου πεί κάτι άλλα δεν την αφήνω.
Τις κατεβάζω το μαντίλη και την φιλάω.Το όνειρο μου είχε γίνει πραγματικότητα.ακούω βήματα, με βλέπει η σερβιτόρα και τρέχει στις σκάλες φονάζοντας τουσ φρουρούς.Με συλλαμβάνουν.Το είχα πει ας την άγγιζα και ας πέθαινα.
Ήρθε η μέρα του θανάτου μου,δεμένος σε ένα πάσαλο και η φωτιά να σιγοκαίει και να δημιουργει στα πόδια μου θερμότητα.
Εκείνη είναι εκεί πίσω από το πλήθος τυλιγμένη με ένα μαντίλη.Θα μπορούσα να την αναγνωρίσω και ανάμεσα σε όλο τον κόσμο.
Ευχαριστώ θεέ μου είναι υπέροχη!
http://www.youtube.com/results?search_query=thank+god+i+am+pretty&aq=0

Γυάλινος κόσμος

Γυάλινος είναι ο κόσμος

ένας αγώνας να βγεις πρώτος
που μέσα υπάρχουν ψάρια
για να στολίσουνε την γύαλα.

Κάποιος μεγάλος τα ταίζει
ωστε κανένα να μην ψοφίσει
μήπως χάσει την ομορφιά του όλη
ένα τεράστιο σαλόνι.

Γεμάτο έπιπλα και στολίδια
δίχως ζωή ούτε παιχνίδια
και αυτός κάθεται στο τζάκι
μόνος τα ψάρια να ρεμβάζει.

Εκείνα είναι ευτυχισμένα
παροτι είναι εγκλωβισμένα
χωρίς ελευθερία και μυαλό
μόνο νερό και φαγητό.

Καποια μέρα ο μεγάλος φεύγει
και μακρια απο το σπίτι ταξιδεύει
τα ψάρια δεν έχουνε να φάνε
φωνάζουνε και σπαρταράνε.

Όταν εκείνος γυρίζει από τα ξένα
τα ψάρια είναι πεθαμένα
όμως δεν τον νοιάζει,δεν ήταν δα μοναδικά
στην αγορά θα βρει κι άλλα πολλά.

Γυάλινος είναι ο κόσμος
ένας αγώνας να βγεις πρώτος
που μέσα υπάρχουν ψάρια
για να στολίσουνε την γυάλα.

Εξαγνισμός!

Βάδιζε
αργά αλλά σταθερά..
Το κρύο ήταν αφόρητο καθώς θώπευε το κορμί της
σαν μαστίγιο πού αγκαλιάζει το λευκό της φόρεμα και το κόβει χίλια κομμάτια.
Ήταν ξυπόλυτη και τα πόδια της είχαν ματώσει χαράζοντας την διαδρομή προς την αιωνιότητα.
Ο πόνος διαπερνούσε το σώμα της αλλά τίποτα δεν είχε σημασία πια.
Είχε πάρει την απόφασή της...
Περπατάει δίχως κανέναν δισταγμό αναπολώντας τα χαμένα,
τα όνειρα της παιδικής της ηλικίας έρχονται στην μνήμη της και ένα χαμόγελο χαλάρωσε το πρόσωπο της..
Θυμάται ότι ονειρευόταν πως πέταγε,άνοιγε τα φτερά της και περνούσε πάνω από θάλασσες και ποτάμια
μακριά από κάθε πόνο,από κάθε σκληρή πραγματικότητα.
Ο αέρας είναι δυνατός και την ωθεί ταχύτερα προς την άκρη.
Έφτασε!
Στέκεται για λίγο και θαυμάζει την απεραντοσύνη του ουρανού αναλογίζοντας μέχρι που φθάνει
Υπάρχει τέλος ή είναι θέμα οπτικής γωνίας
Υπάρχει θάνατος ή είναι προέκταση της ζωής αναλογίστηκε.
Πολύ σύντομα θα το ανακάλυπτε.
Οι πέτρες στην άκρη του γκρεμού κατρακυλούσαν και τα δάχτυλα της
αισθάνονταν το κενό.
Πήδηξε!
Βρισκόταν στον αέρα,πετούσε όπως στα όνειρα της
Το σώμα της ήταν ελαφρύ,τα βλέφαρα της βάραιναν και ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη της...
Ήταν ελεύθερη και ευτυχισμένη.
Ένα σύννεφο  προέβαλε πάνω της,ήταν η ψυχή πού αποχωριζόταν το κορμί
Είχε εξαγνιστεί...
Ένας αποπνικτικός ήχος ακούστηκε και η θάλασσα χρωματίστηκε πορφυρή όπως όταν ο ήλιος δύει!
Και εγώ να την κοιτάζω από εκεί ανήμπορος να κουνηθώ σαν ένα αόρατο χέρι να με σταματούσε από οποιαδήποτε επιθυμία μου να την σώσω!








Επηρεασμένος από το "Αυτοκτονία " της Βιβής Κώνστα        

http://www.youtube.com/watch?v=IER0WL65VFA

Sopor Aeternus - Dead Souls

Απροσδιόριστο!

Άγγιξε με.Αγκάλιασε με.Φίλησε με.
Κάποτε θα το έλεγα πάθος μετά θα το ονόμαζα έρωτα
χάνομαι,αφήνομαι,ξεχνιέμαι
ίσως είναι μαγεία,ίσως είναι ένας χορός
ονειρεύομαι,εκστασιάζομαι,ελπίζω
μάλλον έχω τρελαθεί αλλά δεν φεύγω γιατί
δένομαι,εξαρτάμαι,πολλαπλασιάζομαι,γεννιέμαι
είναι τόσο ισχυρό,ανεξήγητο,απερίγραπτο
Αργότερα θα το ονόμαζα φροντίδα,στοργή
μπορεί να είναι συνήθεια μπορεί να είναι ανάγκη
ποτέ δεν σκέφτηκα εμένα χωρίς εσένα
Μετά σκέφτομαι ότι είναι
αμφίδρομο,ανεξιχνίαστο
και καταλήγω πού;
αγάπη;
υπάρχει η ονειρεύομαι
την αγγίζεις ή την γεύεσαι
την αισθάνεσαι ή την ακούς
την μαθαίνεις ποτέ η είναι μια ουτοπία
εξαρτάσαι η απελευθερώνεσαι?
Δεν με νοιάζει θα αφεθώ και όπου με βγάλει
μπορεί να καταστραφώ,μπορεί να εξιλεωθώ
αλλά τουλάχιστον θα το αισθανθώ!

                                                                                                 Εμπνευσμένος από το "La Valse D'Amelie"

                                                                                                                  http://www.youtube.com/watch?v=MaFDhiIUz98&feature=related

Οι φωνές!

30/10/2005
  Πάλι αυτοί οι εφιάλτες δεν με άφησαν να κοιμηθώ..Κάτι πρέπει να κάνω είμαι 3 μέρες άυπνος.3 παυσίπονα πήρα χτες αλλά τίποτα
Τέλοσπαντων σ' αφήνω τώρα πρέπει ν πάω στην δουλεία.

 2/11/2005
  Συγνώμη που δεν σου έγραψα είχα πολύ δουλεία και δεν πρόλαβα.Ευτυχώς τις τελευταίες μέρες είμαι καλύτερα οι εφιάλτες δεν εμφανίστηκαν μέχρι τώρα.¨Ηρθε και η Αλεξάνδρα από την Θράκη και ίσως γι' αυτό να είμαι καλύτερα δεν ξέρω όμως για πόσο θα κρατήσει κ αυτό με φοβίζει.
Το ξέρεις το άγνωστο με φοβίζει στο είχα πει και τότε...
Αλλά μην τα θυμάμαι  έχω αλλάξει τώρα είμαι καλά.Έτσι δεν είναι;
Νομίζω πως ναι..

 3/11/2005
 Γιατί;Γιατί μπορείς να μου πεις;Γιατί εμφανίστηκαν πάλι;Η Αλεξάνδρα τρόμαξε χτες γιατί φώναζα στον ύπνο μου...
Εσύ ξέρεις σε ποιόν φώναζα.Σ' αυτόν,σ' αυτόν που μου σημάδεψε την ζωή..Δεν θα τον αφήσω να το ξανακάνει τώρα στηρίζομαι στα πόδια μου στα δικά μου πόδια δεν τον έχω ανάγκη ποτέ δεν τον είχα άλλωστε...

8/11/2005
 Το ξέρω σε ξέχασα αλλά είχα πολλά πράγματα να κάνω.Αρχικά πήγα σ' αυτήν που μου είπε η Αλεξάνδρα..Δεν μ' αρέσει όμως..Θέλει να της τα πω όλα.Μα πώς είναι δυνατόν αυτά τα ξέρω μόνο εγώ και εσύ δεν θέλω να τα μάθει άλλος,δεν πρέπει να τα μάθει άλλος..Αλλά με πίεσε και της είπα μερικά.Τα σημαντικά όμως.Όχι,όχι σε καμία περίπτωση.Αλλά δεν ξέρω η Αλεξάνδρα μου λέει ότι δεν είμαι καλά και ότι αυτή θα με κάνει να ξεπεράσω  τα προβλήματα μου.Δεν ξέρω τι να κάνω.Δεν νομίζω ότι με βοηθάει ούτε τώρα όπως ούτε και τότε..

15/11/2005
 Δεν αντέχω άλλο.Σταμάτησα την ψυχολόγο.Ξέρεις τι μου είπε;Να πάω εκεί που με είχαν στείλει και τότε..Δεν ξαναπάω εκεί.Αυτοί θέλουν να με σκοτώσουν όλο φάρμακα μου δίνουν..¨Ομως όταν το είπα στην Αλεξάνδρα τσακωθήκαμε και την χτύπησα...Γιατί το έκανα αυτό;Μου λες γιατί το έκανα μου θύμισα εκείνον.Όχι,όχι,όχι,όχι δεν είμαι σαν αυτόν εγώ είμαι διαφορετικός.Γιατί όμως το έκανα;Μήπως του μοιάζω;Όχι,όχι,όχι ποτέ εσύ το ξέρεις ότι δεν είμαι έτσι,είμαι διαφορετικός είμαι άλλος!

15/11/2005
 Φοβάμαι με ακούς!Το ξέρω είναι αργά αλλά ήρθαν.αυτήν την φορά όταν ήμουν ξύπνιος..Φώναζαν δυνατά σαν σφυριά με σφυροκοπούσαν.
Και τώρα έρχονται!Αααααα αφήστεεεεε με,μηηηη,όχιιι έτσι έπρεπεε δεν γινόταν αλλιώς
όχι δεν είμαι φονιάς εγώ όχι,όχι έπρεπε να γίνει εσείς δεν ξέρετε
φύγετεεεε

18/11/2005
Έρχονται πλέον κάθε μέρα πρωί βράδυ.Ύπνος;Δεν κοιμάμαι πια  η μήπως κοιμάμαι όλη μέρα;Δεν ξέρω
Δουλεία;Δεν έχω παεί εδώ και 2 βδομάδες..Δεν πρέπει να το μάθει όμως η Αλεξάνδρα,δεν θα της το πεις σωστά;
Οι φωνές έρχονται συνέχεια πλέον.Ξέρουν τα πάντα..Ξέρουν και για τον φόνο.καταλαβαίνεις ξέρουν ότι εγώ τον σκότωσα.Δεν καταλαβαίνουν όμως γιατί.Λένε ότι είμαι ίδιος σαν αυτόν .Εγώ τους είπα όχι δεν χτυπούσα κανέναν.Και ξέρεις τι μου είπαν. Μου είπαν ότι χτύπησα την Αλεξάνδρα και ότι του μοιάζω..Και τότε τους είπα ότι εγώ δεν χτυπούσα παιδιά και ότι δεν πήγα να σκοτώσω κανέναν και  μου είπαν ότι είχα χτυπήσει εκείνο το παιδί στο φανάρι με τα χαρτομάντιλα.Δεν είναι το ίδιο όμως το ξέρεις δεν του μοιάζω.Αλλά οι φωνές μου είπαν ότι εγώ σκότωσα αυτόν άρα είμαι χειρότερος
Όοοοοοχι,οχι,οχι δεν είναι έτσι εγώ,έχω αγάπη δεν είμαι ετσιιι
Γιατί όμως του μοιάζω γιατί κάνω τα ίδια.Όχι δεν τ κάνω ή μήπως τα κάνω;αφήστεε με δεν ξέρετε εσείς φύγετεεε
  μην μου μιλάτε
Δεν μπορώ άλλο....

 25/11/2005
 Είμαι καλά!Βρήκα τρόπο όταν έρχονται πώς να τις αποφεύγω και να μην τις ακούω.Ξέρεις πώς;Την τελευταία φορά που καθόμουν στον κόκκινο καναπέ,ξέρεις αυτόν απέναντι από το τζάκι
και χάζευα τον πίνακα τις άκουσα να έρχονται.Πανικοβλήθηκα.Έπρεπε να τις ξεφύγω,αυτές θα με τρέλεναν.Τότε σηκώθηκα και άρχισα να τρέχω μακριά,πολύ μακριά και ξαφνικά όταν έφτασα κοντά στον καναπέ(δεν ξέρω έκανα τον κύκλο και ξανάφτασα,αλλά ήμουν πάλι καθισμένος,τέλοσπαντων)τότε  άνοιξα την πόρτα και βρέθηκα σε ένα λιβάδι
ένα καταπράσινο λιβάδι ξέρεις σαν αυτό του χωριού.Μα στο λιβάδι που έφτασα εγώ δεν υπήρχαν σπίτια.Ήταν ένα ατελείωτο λιβάδι..Ααχ ξεκουράστηκα.
Χαλαρώνω εκεί με τις ώρες.Είναι πολύ ωραία
Πρέπει να έρθεις και εσύ..

 10/12/2005
 Ξέρω είμαι απαράδεκτος.Αλλά δεν φταίω εγώ.Δεν μπορώ να έρθω πια εδώ γιατί κάθε φορά είναι αυτές και με περιμένουν.Μακάρι να ερχόσουν και εσύ στο λιβάδι.
Βρήκα και έναν φίλο.Δεν μπορείς να φανταστείς ποιόν.Είναι ο Ρίκι.Ο σκύλος πού είχα και μικρός.Τα περνάμε τέλεια.
Μου λείπει όμως η Αλεξάνδρα..Αλλά θα έρθει σε 2 βδομάδες.
Και θα πάμε μαζί στο λιβάδι.Δεν θέλω όμως να δει  πως είναι εδώ.Ο μόνος δρόμος είναι αυτός.Γιατί να το δει είναι όλα βρώμικα,πεταμένα,χαλασμένα δεν πρέπει να το δει.

31/12/2005
 Σήμερα έρχεται η Αλεξάνδρα και αναγκάστηκα να έρθω εδώ για να την δω..¨Ερχονται όμως έρχονται πάλι αυτές..Φύγετε  δεν σας θέλω άλλο..Είναι κ αυτός εδώ.Τι ήρθε;Δεν πρέπει να τον δει η Αλεξάνδρα φύγε ρε φύγε
Μαμά ήρθες και εσύ!
Γιατί τον έφερες και αυτόν θα σε σκοτώσει αφού το ξέρεις.Φύγεε φύγεε να γλιτώσεις.
Σταματήστε εσείς να φωνάζετε δεν μπορώ τους θορύβους.Σταματήστε ρολόγια χτυπάνε τραγούδια ακούγονται,φωνές,κραυγές,
Σταματήστεεε
Εσύ τα έκανες όλα αυτά
Εσύ παλιοκάθαρμα
Πού είσαι πήγες να σκοτώσεις την μαμά όχι δεν θα το ξανακάνεις
Θα σε σκοτώσω εγώ και αυτήν την φορά πρώτος.
¨Εσπασες την πόρτα
Το άκουσα!Γιατί το έκανες αυτό θα έρθει η Αλεξάνδρα τώρα δεν θα δει ένα αχούρι..
Ήρθες για να την σκοτώσεις το ξέρω
Δεν θα σε αφήσω
 Ήρθες αλλά δεν θα περάσεις.
Κρακ,αααα, γκνταμπ
Αυτοί 3 ήχοι ακούστηκαν
Πρέπει να συμμαζέψω..Μα τι είναι αυτό που κείται κάτω εγώ σκότωσα τον πατέρα μου το πτώμα όμως μοιάζει με της Αλεξάνδρας.
Όχι η Αλεξάνδρα  θα έρθει σε λίγο δεν είναι αυτή
Δεν την έχω σκοτώσει,εγώ δεν του μοιάζω
Ημερολόγιο με ακούς ακούω φωνές και σειρήνες
κάποιοι έρχονται με τραβάνε δεν με αφήνουν να γράψω,ημερολόγιοοο...

 10/1/2006
 Δεν είμαι πια σπίτι μου.Είμαι κάπου αλλού με λίγα πράγματα.
Αχ τι ωραία έξω έχει γρασίδι μοιάζει με το λιβάδι μου.
¨Εχω και καινούργια ρούχα ολόασπρα,με νευριάζουν κάπως αλλά είναι καθαρά όχι σαν τα προηγούμενα που ήταν βρώμικα και από καφέ έγιναν κόκκινα
Τώρα είμαι ελεύθερος δεν έρχονται ούτε οι εφιάλτες ούτε οι φωνές..
Και σε κάποιες μέρες θα έρθει η Αλεξάνδρα.
Όχι δεν πέθανε το πτώμα δεν ήταν δικό της ήταν του πατέρα μου.Μου το είπαν εδώ..
Αλλά πως της έμοιαζε τόσο;
Δεν ξέρω,δεν με νοιάζει.
Έχει πάει ένα ταξίδι τώρα μακρινό κ μου είπαν πως θα έρθει κάποια μέρα να παντρευτούμε.
Ή πως θα πάω εγώ.
Σε περιμένω Αλεξάνδρα,σ' αγαπώ.
Μην φοβάσαι εγώ δεν είμαι σαν και αυτόν εγώ σ' αγαπώ!